Rynek infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych rozwija się dynamicznie. Według danych Polskiego Stowarzyszenia Nowej Mobilności liczba ogólnodostępnych punktów ładowania w Polsce w maju 2026 r. wyniosła 12 897, z czego niemal połowę stanowiły szybkie ładowarki. Wzrost liczby punktów oznacza jednak nie tylko większą dostępność usług ładowania, lecz także rosnące zapotrzebowanie na moc przyłączeniową. Rozwój infrastruktury musi zatem iść w parze z rozwojem sieci. Potrzebę tę dostrzega również ustawodawca, przewidując dla infrastruktury ładowania preferencyjne zasady przyłączenia.
Pierwszeństwo przyłączenia
W przypadku infrastruktury ładowania ustawodawca wprowadził preferencję w postaci pierwszeństwa przyłączenia. Przysługuje ono najpierw infrastrukturze ładowania drogowego transportu publicznego, a następnie ogólnodostępnym stacjom obejmującym wyłącznie punkty ładowania dużej mocy (powyżej 22 kW). Pierwszeństwo nie oznacza jednak, że operator w każdym przypadku musi zapewnić moc wskazaną we wniosku. Jeżeli nie można przyłączyć stacji na warunkach określonych we wniosku, operator powinien wskazać maksymalną moc dostępną w danej lokalizacji. Ma na to 14 dni w przypadku IV i V grupy przyłączeniowej oraz 60 dni w przypadku grupy III. Następnie inwestor może w ciągu 14 dni zaakceptować zaproponowany poziom mocy. Jeżeli go zaakceptuje, operator wydaje warunki przyłączenia. Brak zgody prowadzi natomiast do odmowy ich wydania.
Wysokość opłaty przyłączeniowej
Prawo energetyczne przewiduje również korzystniejsze zasady ustalania opłaty za przyłączenie infrastruktury ładowania. W przypadku przyłączenia do sieci o napięciu wyższym niż 1 kV i nie wyższym niż 110 kV opłata jest ustalana na podstawie 1/16 rzeczywistych nakładów poniesionych przez operatora. W przypadku sieci o napięciu nie wyższym niż 1 kV stosuje się natomiast stawki taryfowe kalkulowane na podstawie 1/16 średniorocznych nakładów inwestycyjnych.
Zaliczka, opłata za rozpatrzenie wniosku o przyłączenie oraz zabezpieczenie
Nowością w procedurze przyłączeniowej są obowiązujące od kwietnia br. dodatkowe obowiązki finansowe, które mają zastosowanie do przyłączania do sieci o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV, a więc do III grupy przyłączeniowej. W takim przypadku inwestor dodatkowo jest zobowiązany do spełnienia trzech obowiązków finansowych:
- wnosi opłatę za złożenie wniosku o określenie warunków przyłączenia w wysokości 1 zł za każdy kilowat mocy przyłączeniowej określonej we wniosku o określenie warunków przyłączenia, jednak nie więcej niż 100 000 zł,
- wpłaca zaliczkę na poczet opłaty za przyłączenie do sieci, w wysokości 60 zł za każdy kilowat mocy przyłączeniowej wskazanej we wniosku o określenie warunków przyłączenia (przy czym wysokość zaliczki nie może być wyższa niż wysokość przewidywanej opłaty za przyłączenie do sieci ani wyższa niż 6 000 000 zł) oraz
- składa zabezpieczenie wykonania zobowiązań wynikających z umowy o przyłączenie, w wysokości 30 zł za każdy kilowat mocy przyłączeniowej wskazanej w określonych warunkach przyłączenia, w zakresie wartości mocy nieprzekraczającej 100 MW (próg ten nie zostanie przekroczony dla stacji ładowania) w formie i na warunkach wskazanych w ustawie – Prawo energetyczne.
Rozwój sieci z uwzględnieniem stacji ładowania
Potrzeba rozwoju infrastruktury ładowania została uwzględniona także przy określaniu kierunków rozwoju sieci elektroenergetycznej. OSD powinien w swoim planie rozwoju (tj. planie w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną) uwzględniać również inwestycje niezbędne do przyłączania punktów ładowania zlokalizowanych w ogólnodostępnych stacjach oraz punktów stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego.
Rozbudowa sieci nie powinna więc ograniczać się wyłącznie do reagowania na kolejne wnioski o przyłączenie. Powinna również z wyprzedzeniem uwzględniać rosnące zapotrzebowanie na moc wynikające z rozwoju elektromobilności.
Przepisy Prawa energetycznego tworzą zatem system preferencji obejmujący kolejność przyłączenia, procedurę stosowaną w przypadku braku wnioskowanej mocy, a także wysokość opłaty za przyłączenie. Nie gwarantują przyłączenia każdej stacji na oczekiwanych warunkach, ale wyraźnie wzmacniają pozycję inwestorów przy realizacji nowych projektów.
